Görünüşe bakarak bizi de mutlu sanma,
Bu hayatta ne de çok zorumuza giden var.
Herkes için öyle çok diyeceğim var amma,
Kalbe hep acı veren, belimizi büken var.
Acıma duygusunu kaldırıp koymuş rafa,
Cahiliye dönemi ile aynı bu kafa,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta