Görmesekte Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Aramızda şehirler, sessizlikler ve kırgınlıklar;
Benim içimde ise bitmek bilmeyen o eski sızı.
Gök gürlese burada, orada bulutlanır mı gözlerin?
Elim gayriihtiyari telefona gider de,
"Şemsiyeni aldın mı?" diyemem, boğazımda düğümlenir dünya.

Sen bilmezsin,
Ben her gece oranın hava durumuna bakıp uyurum.
Sanki fırtına kopsa, göğsümü siper edebilirmişim gibi...
Yemeğini vaktinde yedin mi, ilacın şifa oldu mu?
Dua dua dökülürsün dilimden,
Kendi esenliğimden vazgeçip senin huzuruna sığınırım.

Radyoda bir şarkı başlar, tam ortasından yakalar bizi;
"Ayrılık" der, "Hicran" der, "Vefa" der...
Yürüdüğüm her kaldırım taşında senin hayalin,
Sanki hâlâ kol kola girmişiz gibi sağ yanım bir başka ağır.
Sen oralarda derslerine dalarsın, ailenle susarsın,
Belki de en çok geceleri, o mağrur omuzların çöker de ağlarsın...

Sen ağlama sakın,
Ruhun yıpranmasın bu gurbet akşamlarında.
Ben senin yerine de ağlarım secdelerde,
Gözyaşım senin yerine dökülür toprağa.

Mesafe dediğin nedir ki ey mahzun gönül?
Gözden ırak olan, kalbin tam merkezine kurulmuşsa;
Ayrılık sadece bir isimdir,
Asıl vuslat, her yağmurda senin için titremektir.