Dünyanda nefes almak için ordular kurdum.
Uçaklar uçurdum gökyüzünde
Gözdağı verdim dünyanın tüm köşelerine.
Korkardım, ya kukla askerlerim ölürse iki yüzlü doğrularında ve tek yönlü kelimelerinde..
Çünkü her cenazede bir tanım daha yapılırdı çaresizliğime..
Küçük ve çapsızdı eminim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta