Görgüsüzlük Şiiri - Nurettin Sevim

Malı bulur bulmaz taşar havası,
Unutur geçmişi, örter yarası.
Edep bilmeyenin süsü faydasız,
Görgüsüz, parayla sanır klas’ı.

Varlıkla şımarır, bilmez sözünü.
Bilmez ne haddini, ne de özünü.
Gösteriş içinde boğulur gider,
Şatafat uğruna açmış gözünü.

Dün yoktu cebinde bir kuruş para,
Bugün zengin oldu atıyor nara.
Ne edep takınır ne usul bilir,
Zevkini sürerken açıyor yara.

Gönül zengin ise göz de tok olur.
Görgüsüz insanda kibir çok olur.
Görgü, para değil akıl işidir.
Kıymet bilen susar, kibir yok olur.