Gönüllü Buluş Enver Şiiri - Sudenur Önlem 2

Senden ricat eyledim, insicamı bu diye,
Maziden keder aldım, bağrından koptu diye.
Tuğrul gözlüm aşkından dönüverdim deliye,
Destur almadan yandım senin aşkından Enver.

Ayaklarımı sallarım sarp bir yarın başında,
Atlasam ne olacak, atlamasam ne fayda?
Ağlasam ne ya gülsem, varıp ölsem yolunda,
Sensin gönül tahtıma ihtilal kılan Enver.

Niye tutar dizlerim koşmaz iken peşine?
Ya şu sırma saçlarım dolanmazsa başına?
Soba olmazsa bağrım senin kara kışına,
Sen yoğ iken acunda dirliğim yaman Enver.

Mercan yeşil gözleri yetim yetim parıldar,
Temren'inin yüreği fokur fokur fokurdar.
Seni en az sen kadar garip kalanlar anlar,
Ciğeri olan dalar, ben dibinde taş Enver.

Ünüm gelende sana, özge gerekmez bana,
Benden daha bahtiyar bulamazsın acunda.
Millet işin gücünde, sen Temren'in düşünde,
Kökü kalpte bir çınar, ben dalında kuş Enver.

Yine döndüm asmana, ellerim açtım Âna,
Değişmez bu hakikat, dönüşümüz tek Âna.
Lütfedecek olursa bir niyazım var Âna:
Mizanda ulaş bana, gönüllü buluş Enver.