Gönülde Açan Bağlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Solarsa gönülde açan, o bağlar,
Susarsa dillerde, coşan o çağlar,
Duyulmaz olur hep, neşeli sözler,
Görünmez olur bak, o gülen yüzler.
*
Yeşermez tarlada, ekilen başak,
Isıtmaz kimseyi, sönükse ocak,
Tükenir zamanla, o tatlı heves,
Kesilir göğüste, alınan nefes.
*
Hayatın özüdür, muhabbet bağı,
Eritir şefkatle, şu karlı dağı,
Aşksız bir dünyada, huzur kalır mı?
Karanlık çökünce, hepsi kaybolur,
Gökteki, o ışık saçan kandiller.
*
Çoraklaşır toprak, yağmur yağmazsa,
Kararır ufuklar, güneş doğmazsa,
Yarınlar, sevinçle kurulsun diye,
Kötülük, dünyadan sürülsün diye,
Ruhta, merhamet ve vicdan gerekir.
*
Buz tutar pınarlar, sıcaklık yoksa,
Fayda etmez ambar, tıka basa dolsa,
Yitip gider elbet, insanlık sesi,
Dağılır rüzgarda, dostun nefesi.
*
Meyve vermez olur, ağaçta dallar,
Yürümez menzile, o uzun yollar,
Azalır giderek, yaşanan coşku,
Kaplar içimizi, anlamsız kuşku.
*
Cihanın direği, dostluktur elbet,
Gönülden gönüle, sürmeli sohbet,
Sevdasız baharın, tadı çıkar mı?
Yok olur gider hep, o şaşaalar,
Denizi olmayan, susuz limanlar.
*
Çölleşir ovalar, sular akmazsa,
Bülbüller güllere, dönüp bakmazsa,
Barışla dönsün de, bu koca devran,
Bayram yeri olsun, şu yalan cihan,
Dilde, tatlı söz ve hürmet gerekir.
*
Solarsa gönülde açan, o bağlar,
Susarsa dillerde, coşan o çağlar,
Mutluluk bizlere, sarılsın diye,
İnsanlık hedefe, varabilsin diye,
Yolda, kardeşlik ve sevgi gerekir.