Gönül Türküsü

Şu dağların ardı görünmez duman
Sarp kayalıklardan aşması yaman
Geçmek şöyle dursun aman ha aman
Selvi boylu yârim gözlüyor beni
Benden daha da çok özlüyor beni

Kıramadım taşı, yol bulmak için
Koşamadım sana hal bilmek için
Karşında oturup lal olmak için
Can atıyorum da canım yetmiyor
Aşarım sandığım engel bitmiyor

Öyle özledim ki içim yanıyor
Aklıma gelince yaram kanıyor
Benim özüm yine beni kınıyor
Ümitsiz bekleyiş çare olmuyor
Yüzüm gülse bile ruhum gülmüyor