Kafamın içinde susmayan cümlelerin isyanı.
Yüreğimde dünden kalan ama yarını olmayan hayalkırıklıkları.
Yine bir başına öksüz bırakılmış duygularım,umutlarım.
Doğmayan şafakları bekler gönül sancılarım.
Yaş kaç oldu? Tarih ne? Saat kaç? Bilmiyorum.
Sonu gelmez pişmanlıklar içinde battıkça batıyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta