Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
güzelll
Sevgiye ve sevgiliye dair mükemmel bir kafiyeli(ki en güzel serbest bence) serbest bir çalışma kaleme almışsınz. Tebrik ve teşekkür ediyorum Kalın sağlıcakla ...Kaya Ünver7kaleli1
Bu şiir için söylenecek tek şey var.. Mükemmel.. Gönülden kutluyorum.. Hep sevgiyle ve sağlıcakla kalın.. Halim AKIN 10 PUAN+ANT
Ne Kaf Dağı var,
Ne de Kaf Dağı’ıun devi.
Ne yedi başlı ejderhalar,
Ne de Basat’ın katili Tepegöz.
Bir masal değil zira hayatım.
Huri kızlarını da hiç görmedim.
Çünkü ölmedim yaşıyorum.
Bir periyi ruhumda taşıyorum.
Sahile vuran çılgın dalgalar,
Hayat verirler adeta bana.
Her bir dalga ile dalga dalga dalgalanır,
Dalgalar arasında görünen su perisine sevdalanırım.
Denizler onunla güzel,
Yaşamak onunla güzeldir bana…
Bir şarkı mırıldanırım bazen,
“Söyleyemem derdimi”diye başlayan.
Dertler bende münzevidir.
Hüzünlerim suskun.
Sevinçlerimse olabildiğince coşkun..
Yeter ki değsin gözüme o bakış.
O bakışla bahar olur her bir kış.
Bakmayın militanvari sözlerime.
Zaten ben de aldırmıyorum.
Çünkü beni, ben biliyorum.
Hırçın görünümlü gönlümün naifliğini,
Herkes bilemez.
Bir o bilir ki, o zaten zarif mi zariftir..
Güzelliğe, gönül perim tek tariftir.
____________________
yüreğinize sağlık, çok güzel bir eser..
tam puanımla.
saygılarımla...
ÇOK GÜZEL BİR ŞİİR OKUDUM...HARİKAYDI..
KUTLARIM .
SELAMLARIMLA
Bakmayın militanvari sözlerime.
Zaten ben de aldırmıyorum.
Çünkü beni, ben biliyorum.
Hırçın görünümlü gönlümün naifliğini,
Herkes bilemez.
Bir o bilir ki, o zaten zarif mi zariftir..
Güzelliğe, gönül perim tek tariftir.
Gönül periniz biliyorsa sorun yok demektir. Kutlarım tam puanımla, güzeldi.
Bir şarkı mırıldanırım bazen,
“Söyleyemem derdimi”diye başlayan.
Dertler bende münzevidir.
Hüzünlerim suskun.
Sevinçlerimse olabildiğince coşkun..
Yeter ki değsin gözüme o bakış.
O bakışla bahar olur her bir kış.......
Yüreğinize sağlık, güzeldi.
Kutlarım sayın EROL.
Guzel bir siirdi Mustafa bey guzelliklerde kalin***Tam Puan***
Guzel bir siirdi Mustafa bey guzelliklerde kalin***Tam Puan***
Bir anda kendimi bu şiirin kahramanı gibi gördüm.Yanılıyormuyum yoksa :)
Yüreğine sağlık...
Kutluyorum seni.Her zamanki başarılı bir şiir.
Yüreğinin coşku ve sevgisini ilelebet sürdürmen dileğimle.
Bu şiir ile ilgili 15 tane yorum bulunmakta