Gönül Mülkü. Şiiri - Nurgül Ankara

Gönül Mülkü…11.11.2026

Seversin, üstüne titrersin,
Kendi canından bir parça bilirsin.
Gözünün içine bakar,
Bir tebessümü için dünyaları önüne serersin.
Kimseyi incitmesinler,
Yollarına karanlık düşmesin istersin.

Hayatın yükünü omuzlar,
Kendi acını unutur, onlara siper olursun.
Kapanır yolları, zorlu çağları geçerler,
Her düşüşlerinde ilk sen koşup tutunursun.
Dersin ki: "Canları sağ olsun,
Bir gülüşleri ömrüme ömür katsın yeter ki."

Zaman akar, ömürden ömür gider,
Kanatlanıp uçarlar kendi ellerinden.
Büyürler, ayrılır yolları birer birer,
Gözün arkada kalır, haber beklersin uzaktan,
Bir ses, bir nefes düşer mi diye pencereden.

Ama gün gelir, küçücük bir meselede
Acımasızca mesafe koyarlar.
Yılların emeğini bir kenara bırakır,
Sanki o ılık kucak hiç var olmamış gibi,
Soğuk rüzgârlar estirip uzaklaşırlar.

Oysa evlat olmak,
Hayatta hiç hata yapmamak değil,
Dar günde o şefkatli eli görebilmektir.
Bir kalp kırdığında özür dileyebilmek,
Bazen o gururlu başı eğip
Ana ocağının kıymetini bilmektir.

Ne yazık ki kendi ellerinle büyüttüklerin
Kendi hatalarıyla yüzleşmek yerine
Seni haksız bulmayı, suçlamayı seçer.
Anlamaya çalışmak yerine uzaklardan yargılar,
Konuşup dertleşmek yerine
Araya demirden duvarlar örer.

Yıllar yılı biriktirdiğin emekler
Bir anda silinir, gidiverir elden.
Gözyaşın saklı kalır içerde, kimse bilmez,
Bir ah düşer dile, sitem bükülür boyundan,
Evlat dediğin vurmaz ki böyle can evinden.

Bilmezler ki bu göğüs
Hâlâ onlara karşı en güvenli limandır.
Yıllar geçse de, yollar uzasa da
Bu kapı onlara hep sonuna kadar açıktır.

Ben isterdim ki onlar da
Birazcık vefalı, biraz merhametli olsun.
Küçüklüklerindeki gibi saf sevsin,
Büyüdükçe insanı, anneyi anlamayı bilsin.
Bir yanlışta köprüleri yıkıp atmak yerine
Hâlâ çarpan bu kalbin kıymetini bilsin.

Ne desen boş şimdi, susar kalırsın,
Giden yollara bakıp derin bir ah alırsın.
Evlattır deyip yine de bağrına basarsın da,
İçindeki o kırık döküm sızıyla baş başa,
Yalnızlığın ortasında garip kalakalırsın.