Gönül Kapısı..! Şiiri - Barış Cansever

İnsan bir kapı veya pencere değildir ki,
Öyle kolayca açılıp kapansın sürgüsü.
Ama bazı anlar gelir ki hayatta;
Koca bir ömrü sığdırdığın o gönül kapısını,
Bir tek ismin tek bir hecesiyle,
Ebediyen kilitlersin...

✨✨

Dışarıda caddeleri yutan hırçın bir kasım yağmuru,
Şehir kendi gürültüsünde boğulurken sessizce,
İnsan, dünya kargaşasından sıyrılan o saf kalbiyle,
Ömrünün tozlu raflarından süzülen
En berrak pınara, yani aşkın özüne bakar...

✨✨

Bu fani dünyanın bütün dalgaları ruhu hırpalarken,
Sığındığı o yegâne limandır sevilen.
Alnına, zamanın ötesinden kazınmış
Kutsal bir yazı gibi durur karşıda..

✨✨

Kalbine ilmek ilmek nakşedilen bu yangın,
Öyle gelip geçici bir heves değil;
Bir ömürlük adanışın mühürlü belgesidir.
Geçmişin yükünü, geleceğin bilinmezliğini
Unutturan bir edayla akar gönüle..

✨✨

O sevda; dündür, bugündür,
Ama en çok da ahirettir.
Kalbimin tek hakimi, gönül tahtının taçsız sultanı;
Ömrün en zarif, dokunmaya kıyılamayan
O en mahzun çiçeğidir...

✨✨

Seni sevmek, her nefeste göğüs kafesini şişiren,
Ciğerlere dolan o derin hayat gibidir.
Adımlar, o hazan rengi gözlerin sevdasına
Prangalanmıştır bir kere..

✨✨

İnsanlar sevmeyi bir mevsime, bir yıla sığdırırken,
Aşk; koca bir cihana, bir ömre sığmayacak kadar
Hırçın bir tutkuyla büyür her adımda.
Yürünecek bütün yolların sonunda,
Ulaşılmak istenen o en son murattır..

✨✨

Ve o murat, kilitli kapıların ardında solup gitmez;
Her kasım yağmurunun ardından toprakta uyanan
O ebedi baharı,
Yeşeren umudu bekler...

✨✨