Gönül Kapısı Şiiri - Seyrani Göl

Yolumu
nice sözlerle kapattılar,
sahte gülüşlerin ardına
sakladıkları hançerlerleri içime sapladılar.

Ben sustum
çünkü her cümle
bir diken oluyordu içimde.

Gönül,
herkese açık bir meydan değil,
her lafla girilecek bir sokak hiç değil.
O, suskun bir evdir;
yalnızca niyeti temiz olanın
kapısını çalabildiği bir yedir.

Nice yüzler gördüm
aynı kelimeyi
başka başka niyetlerle söyleyen.

Söz birdi,
ama yükü değişikti;
kimi merhem sandı,
kimi yaraya tuz bastı.

Gönül,
terazisi ince bir yer.
Bir bakışla tartar insanı,
bir susuşta hükmünü verir.
Ne kalabalığı sever
ne gürültüyü;
hakikat sessizce gelir oradan.

Kırılınca gönül,
ne bir daha eskisi gibi atar
ne de aynı sesi verir.
İçine çöken sessizlik
zamanla konuşur,
ama kimseye açıklamaz
neden sustuğunu.

Öyle herkes kalamaz içinde.
Bir yalan fazla gelir,
bir kibir taşar duvarlarından.

Gönül,
emaneti ağır bir odadır;
hafif niyetliler
uzun süre duramaz.

Ve bil ki,
kapısı kapanan bir gönül
kilitle kapanmaz.
İçinden vazgeçince insan,
anahtarlar da anlamını yitirir.

Unutma,
gönül;
yalana tahammülü olmayan
bir hakikat sığınağıdır.
Yanlış gelen
daha eşiğinde dağılır.
S.GÖL