Gönül Heybesi Şiiri - Salim Erben

Ömür dediğin bir nefeslik yol imiş,
Kimi çiçek sunar, kimi taş atar.
Meğer dünya dertle dolan göl imiş,
Kimi sefa sürer, kimi yas tutar.

Yılanda bulunmaz sendeki o dil,
Kırıldıysa kalem, sükûtu sen bil.
Gözünden düşeni bir hamlede sil,
Vefasızın yükü cana kahr katar.

Hızır dokunursa çöller bağ olur,
Sabırla beklenen karlı dağ olur.
İnsan sevdikçe hep diri, sağ olur,
Sevda ateşiyle güneşler batar.

Bize kuru ekmek, bir yudum huzur,
Gönül soframızda samimiyet durur.
Kibir sarayları elbet bir gün kurur,
Hakikat mülkünde dürüstlük yatar.

Salim’in kalemi susmaz yazınca,
Mevsim zemheridir aşksız azınca.
Dostun kuyusunu dostlar kazınca,
Vicdan azabıyla ruhlar can satar...