Bir gönül var içimde, kırık ama sağlam,
Her sızısında susar, ne serzeniş ne kelam.
Vefanın adıdır o, ne unutur ne satar,
Bir kez sevdiyse eğer, sonsuza kadar yârdır.
Zaman geçer, dost gider, kalan gölgedir belki,
Ama gönül bilir hâlâ, kim gerçek kim geçici.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta