Gölgemi Astım Şiiri - Ertan Hurmanlı

Gölgemi astım çivisine yalnızlığın
İçimde tıkırdayan camdan atlarla
Ellerim uzanıyor boşluğun saçlarına
Ceplerim dolu ölü saniyelerle, ağır ağır

Tutunuyorum karanlığın soğuk kibrine
Yırtık bir fotoğraftan soluyorum havayı,
Yarım kalan gülüşler batıyor boğazıma
Ve gece damlıyor yıldızların ucundan

Merdiven iniyor gözyaşımın dibine
Basamakları çürük, tırabzanları yılan,
Her adımda bir anı, her anıda bir yalan

Yürüyüşüm saatsiz zamanın ritminde
Yara kabuk bağlıyor şehrin en dibinde,
Konuşan dudaklar lal, dinleyen duvarlar sağır
Düğmelerini ilikliyorum kör bir karanlığın

Sokak lambası sorguya çekiyor gölgeleri,
Kimin elleri kanlı, kimin kalbi kırık
Geceyi yırtıyor derinden gelen hıçkırık,
Ve siliyorum yüzümden eski çizgileri

Kimse bilmiyor içimde kaybolan sokağı,
Kirpiklerimde asılı yorgun yaşamı
Gördüğüm adam bana hiç benzemiyor
​Sokak kedisi avuçlarımda üşüyor

​Ölüm oturmuş bir kahve köşesinde çay içiyor,
Masadaki küllükte sönmüş bir hayat tütüyor,
Ve zaman, kör bir terzi gibi kefen biçiyor