Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
güneşinnarkamnıza taktığı gölge değil korular insankılığında dost görünen çıkar düşkğnü gölgelr var hayatı insana zindan eden bu gölgelr olmasa dünya yaşarken cenneteder kutlarım
Yaklaşınca devriye onbaşı,
Dur,eller havada yaklaş.
Parola hasret,işaret ızdırap,
Birde,gölgeler var gölgeler.
Bir ayrılığın getirdiği özlemin yürekte bıraktığı izler. Seven bir kalbin feryatları... Kutluyorum İbrahim bey...Nicelerine. Esenlikle...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta