Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
ne kadar güzeel...düşse bile kendi gölgesine bir yaprak,ve ömür günde gece ölüme....
ama gece de düşerler gölgesiz yapraklar toprağa. ve rüzgarda olmaz bazen ve öyle hafif hafif düşerler ki; acıtmasın diye içimizi sonbahar...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta