Gizli Özne Şiiri - Muhammed Emin Daştan

Yokluğun yorgunluğumda gizli.
Her adım attığımda diğer ayağımsa gitmiyor ileri.
Tebessümün mimiklerimden alacaklı sanki
Yastığımda kalmış son üç beş saç teli

Gururu kara sandıklara kaldırdım.
Aklımın kalanıyla yüreğimin acısını sarmaladım.
Hayatın seline akışına kaptırayım dedim,
Sen bu selde tutunacağım tek dal, tek kara toprağıydın.

Şimdilerde dut yemiş bülbülden yok farkım.
Sanki yerle yeksan olmuş âbı hayatım.
Bir imtihana çalışmadan bir diğerinden sual olundum.
Kiminde kaldım, kiminden geçtim.

Ben senden geçtiğimde ey yar,
Bir sende tutuklu kaldım.

Nice şiirler yazdım, nice satırlar.
Hepsi sen, hepsi yaşadığımız hatıralar.
Sonu başından belli olmaz ayrılıklar.
Kimi mısralarım gizli öznesini arar.

Bir gün kızımız olsa bana benzesin.
Gülüşü sana; adını sen koy ama derdin.
Güldüm, gülerdin…
Hadi söyle, ne olsun derdin söylemedim.

Şimdilerde aynı evi paylaştığım koca yalnızlığımda,
Sigaramın külleriyle akan gözyaşımın harcından
Duvara kızımızın adını yazıyorum —
“Kader”…