Giyotine Koşmak Şiiri - Ömer Yücekaya 2

ipekten feracesini örtünüp
huzurdan çekildi
kuğu boyunlu akşam

birazdan
siyah harmanisini savura savura gelir
eşkıya yamağı gece

birileri perdeleri çekip
hunharca teni tene kavuştururken
bir diğeri mükellef pusularda
ölümle lades tutuşur

işte tam o esnada
ben seni düşünürüm
tıpkı her gece düşündüğüm gibi

çünkü
bu baldırı çıplak hayatla
tutuştuğum bilek güreşinin yanında
en zahmetsiz iştir seni düşünmek

vergi yok
kira yok
ohh miss
bedavadan düşün babam düşün

senin bir inşaat işçisi gibi
eline bir matkap alıp
göğsümü delik deşik etmeni saymazsak
seni düşünmek iyi bir şeydir sevgilim
ferah bir şeydir
fena bir şeydir

fark etmediysen
dikkatine arz ederim

şahsın tarafından oyulurken göğsüm
gıkım çıkmaz hiç
dudaklarıma şapşal bir tebessüm asıp
acımadı ki taklidi yaparım
oysa acır sevgilim
hem de çok acır

senin ruhun duymasa bile
öyle canım yanar ki
alfabemi şaşırırım acıdan

yine de…
aşkımız bir uzun eyvah olmasın diye
sus dökerim dilime
ah bile etmem
sen of etme diye

bazen taaa burama zıplar öfkem
-hay böyle bir aşkın ızdırabına da diye
galiz bir küfür savurup
alıp başımı gidesim gelir

gelir gelmesine de
sahibinin mezarından gidemeyen
o sadık köpekler gibi
gidemem senden
geçemem b’ela gözlerinden

gitmek şöyle dursun
her gece göğsümün orta yerine
hayalini oturtup
totem’ine adaklar adayan
yerliler misali
sana en tazesinden bir şiir adarım

ve her şiirde
sana biraz daha aşık olurum
yokluğunu bir gram bile umursamadan

başkası dese inanmazdım ama
sen inandırdın ve sayende öğrendim
celladına da aşık olabilirmiş insan

her darağacına güle oynaya çıkışım
her giyotine koşuşum bundan