Bir gülüşündü bağlayan, bir sözünde dağlayan
İşte karşındaki kalp,her gece sessiz ağlayan
Bir hediye misali, geldin kondun pencereme
Karanlıklarda iken ben, güneş oldun sen geceme
Kader diyoruz kader, işte bu aşka yeter
Ayıramaz bu elleri, uğraşsada yaban eller
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



