Git Diyebilecek Kadar Şiiri - Mustafa Alp

öyle zincire vurmak değil sevmek,
benimsin diye nefesini daraltmak hiç değil.
aşk dediğin,
avuçlarını açıp
uçsun diye dua etmektir kuşuna.

çünkü bilirsin,
eğer kalacaksa
gökyüzünü görmüş bir kalp döner sana.

ben seni sevdim mesela,
adını koymadan,
tarifini yapmadan,
sahip çıkmaya kalkmadan.

sevdim,
çünkü gülüşün bana ait değildi,
ama içimde yankısı vardı.

bir sabah
başka bir şehre uyanırsan eğer,
ve aklına ben gelirsem
işte o zaman bil,
ben seni hapsetmedim,
ben seni özgür bıraktım.

Mustafa Alp gibi söylersem şimdi,
aşk, biraz isyandır aslında hayata,
ben sana rağmen sevdim demektir.
ama en çok da
gitmek istersen kapı orada diyebilmektir.

çünkü sevmek,
kal demek değil her zaman,
bazen en ağır cümle
git'tir.

ve ben sana
git diyebilecek kadar sevdim seni.

bir akşamüstü
rüzgar saçlarını dağıtırken
ben uzaktan baktım,
düzeltmeye kıyamadım.

çünkü aşk,
dokunabilmek değil her zaman,
bazen dokunmamayı bilmektir.

bilirim,
insan en çok
sahip olmak ister sevdiğini.
ama ben
senin olmanı değil,
sen kalmanı istedim.

kendi yolunda,
kendi göğünde,
kendi kalbinde.

ve eğer bir gün
yorgun düşersen hayattan,
dönüp de kapımı çalarsan
bil ki,

ben seni hiç beklemedim,
ama hep yerin hazırdı.

işte aşk tam da bu,
gel desen gelmek değil,
git desen gitmek değil.

aşk,
sevdiğini
özgürce yaşamaktır.