Git Baba Şiiri - Fikret Tunç

Beş yaşındaydım, omzunda uyurdum,
Dünya sen kadar büyüktü gözümde
Gece korkunca ışığı yakardın
Karanlık hiç değmezdi yüzüme
Saçımı okşayıp “geçer” derdin
Sana inanmak kolaydı o zaman
Ben hiç düşmez sanırdım kendimi
Meğer hep tutmuşsun arkamdan

Şimdi odanda sensizlik var baba
Makine sesleri konuşuyor yerine
Ellerin eskisi gibi değil artık
Sıkamıyorsun benimkini bile
Doktorlar yavaş konuşuyor dışarda
Ben kapının arkasında büyüdüm
Sana hiç belli etmedim ama
Sessiz ağlamayı öğrendim bugün

Git baba… çok yoruldun, dinlen artık
Gözün arkada kalmasın, ben büyüdüm
Korkma benim için, ben ayakta kalırım
Senin öğrettiklerinle yürürüm
Uyuyabilirsin artık, bırak kendini
Ben artık canavarlardan korkmam
Bu senin küçük kızın dimdik ayakta
Seni kalbimden hiç çıkarmam

Hatırlıyor musun bisiklet gününü
Düşüp dizimi kanattığım anı
Sen “kalk” demiştin, ben ağlarken
Şimdi ben sana aynısını diyorum baba
Gitmek bir düşmekse eğer
Korkma, ben buradayım yanında
Bu kez seni ben tutamam belki
Elini bırakmam son ana kadar ama

İçimde “kal” diye bir çığlık var
Ama dudaklarım susmayı seçiyor
Sevmek bazen sarılmak değil baba
Sevmek… usulca vazgeçmek oluyor

Git baba… çok yoruldun, dinlen artık
Gözün arkada kalmasın, ben büyüdüm
Korkma benim için, ben ayakta kalırım
Senin öğrettiklerinle yürürüm
Uyuyabilirsin artık, bırak kendini
Ben artık canavarlardan korkmam
Bu senin küçük kızın dimdik ayakta
Seni kalbimden hiç çıkarmam

Git baba… çok yoruldun, dinlen artık
Gözün arkada kalmasın, ben büyüdüm