Sevgiler kine dönüşüyor cevapsız sualler karşısında. Saygı, sevgi, aşk, ihtiras, arzular… Bir bir uçup gidiyor, hiç var olmamışçasına. Yerini boş bırakmıyor; tam zıttıyla doldurarak… Daha dün can vereceğin, eriyip bittiğin duygularını kusuyorsun tüm öfkenle. Arındıramıyorsun kalbini, o en güzel duyguları çürüttüğü için söküp atarken içinden.
Vefa hissetmek yerine kin duyuyorsun. Oysa o, seni kendinden kurtarıyor; özgür bırakıyor.
Arındırıyorum kalbimi aşkının zehirli sarmaşığından. Var git, çıkma yoluma. Senden daha acımasız olurum. Kalbimin kan hakkı kısas istemez, fazlasını ister. Soğumaz.
O hâlde özgür bıraktığın esirinden gayrı, git. Sonsuza git. İçinde bu yükle git.
Haliç'te bir vapuru vurdular dört kişi
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı
Devamını Oku
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı




Ne güzel demişsiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Öyle miymiş
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta