Git Şiiri - Züleyha Aktaş

GİT

​Ruhumun dehlizinde bir devrin infazı var;
Bu gidiş ne ilk sürgün, ne de sonuncu firar!

Yıkılsın sarayların, kalsın o viran tahtın;
Kime ne feryadından... Kara yazılmış bahtın!
​
​Güneş doğsa ne çıkar, ufkun zaten kararmış;
Gül diye derdiklerin, meğer birer efkarmış...

Adım adım yaklaştın o muazzam boşluğa;
Mahkûmsun artık ebed, bu dilsiz sarhoşluğa.
​
​Yollar kessin önünü, çöksün zifiri gece;
Dilinde kördüğüm ol, çözülmeyen bilmece!

Sen kendi gurbetinde kaybolurken sessizce,
Uçurumlar yankılansın ruhunda... İnce ince...
​
​Ne bir iz bırak arkanda, ne de bir hıçkırık;
Zamanın sinesinde her vuslat, bir hazırlık.

Kırılsın kandillerin, sönsün sahte ışıklar;
Terk et artık burayı; sussun bütün âşıklar!
​
​Yıkılsın üzerine ördüğün fani tabut;
Kalır mı sanırsın bu ah, bu sağır sükût?

Hüküm kesin, mühür sert; yok bu işin ortası...
Kopsun artık bu bağın en zayıf son halkası!
​
​Ne bir kelam kâr eder, ne dilde eski feryat;
Çatladı bak, sabrıyla örülen o kâinat!

Vakit daraldı artık, koptu kopacak kıyam...
Sana mülk değil artık bu dert, bu dar-ı makam!
​
​Ebedi bir gurbete, meçhule sürgün yolcusun;
Bırak ki bu hüsranın, kendi içinde boğulsun...

Merhamet kapısı ölümden önceki son çıkış
Rahmeti RAHMAN olana iltican olsun yakarış.

Hüküm verildi bugün; ne mühlet var, ne ümit...
Kapat kapılarını... Sonsuza kadar...
GİT!

✍️​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 02/05/2026 - Saat:12:45