Kanyonun iki yakası bıçak gibi keser gökyüzünü,
Aşağıda Kuruçay akar taştan taşa, köpük köpük...
Güneş kayaların tepesinden çekildi mi birden,
Vadinin dibine simsiyah bir serinlik çöker, adamın ciğerini söker.
Buz gibi suya batırırsın elini, kemiğin sızlar,
Su değil sanki, dağların hırsı akar aşağıya.
Kayaların arasında biten bir yaban inciri,
Sert rüzgâr estikçe vurur gövdesini dik yamaçlara.
Ne bir çoban sesi kalır bu saatte ne bir keçi çıngırağı,
Sadece derenin uğultusu vurur kanyonun duvarlarına.
Cebinden çıkarırsın tütün paketini, kâğıt yapışır parmağına,
Bir kibrit çakarsın, rüzgâr ilk nefeste söndürür alevini…
Serttir Girmana’nın akşamı, şakaya gelmez,
Gündüzün sıcağına aldanıp açıkta kalırsan yamaçta,
Ayazı adamı çarpar, aklını başından alır,
Dağ kurdu gibi çöker serinlik omuzlarına!
Dağların gölgesi birleşir derenin üstünde,
Ceketinin yakasını kaldırır, basarsın ıslak taşlara.
Ardana bakmadan yürürsün yukarı,
Karanlık kanyonu yutar, sen patikada tek başına kalırsın…
Kayıt Tarihi : 14.09.2026 20:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!