Girdap Şiiri - Alperen Yılmaz

İçinde devindiğim bu kayboluş ne acı!
Ne acı, benliğini avuçlarında yakmak!
Varlıkta vücut bulan kuşku, benden davacı;
Beslemiyor; inanmış, kanmış maskesi takmak.

Yara açar gerçeklik, kabuğu sahte öze.
Sır iner; dışa nihân, kendine ayan göze.
Ardı sıra, sanrılar ürkekçe başlar söze;
Sağaltmaz, yitirdiğim ihtimallere bakmak.

Düşünceler, kanımda niçin böyle çakılı?
Ve hep taviz verdirir, hissettirip farkını.
Çağlayan bir kabarcık, koyaklarda yankılı...
Tek arzusu yeniden mecraı üzre akmak.

Bu bir girdap; kapılan, çekiliyor döngüye.
Kâbuslarsa bahane karanlığa övgüye.
Bendeki bir başka ben, devam eder öyküye:
Yüksündürmez; külfeti, kahrı başına kakmak.

Istırap yağmurları bir zaman ruhu boşlar.
Derken, tekrar düşünce bombardımanı başlar.
Hiçliğin acımtrak tadını bozmamışlar:
O keskin kıyamet ki, o ne arsenik kokmak...

Mevzilendiği yerde başlatarak oyunu
Zihnimde tetikliyor bilinmezlik fayını.
Gölgesiyse aşıyor fersah fersah boyunu.
Mümkün mü, bilmiyorum, işin içinden çıkmak?

Fanusunda bir çiçek, kuşları bekler dalda...
Bir parçam kalakaldı yoldaki her çatalda.
Hani filizlenirdi betondaki kılcalda;
Umutsuz, karanlıktan duman soluyan çakmak.

Alperen Yılmaz (Yalınkalem)