İçinde devindiğim bu kayboluş ne acı!
Ne acı, benliğini avuçlarında yakmak!
Varlıkta vücut bulan kuşku, benden davacı;
Beslemiyor; inanmış, kanmış maskesi takmak.
Yara açar gerçeklik, kabuğu sahte öze.
Sır iner; dışa nihân, kendine ayan göze.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta