Gidiyorsun,
bir kez daha beni yarım bırakarak.
Senden sakladığım gözyaşlarımı,
yanaklarımdan damlayan terime karıştırdım arkandan
ve sen şehir şehir uzaklaşırken benden,
ben fotoğraflarınla avuttum kendimi.
Her kilometre biraz daha acıttı canımı
ve her saat daha fazla yandı içim.
Sensiz kaldığım ilk anda fark ettim
hayatımın merkezinde olduğunu.
Bana gülüşün, dokunuşun, beni öpüşün
ve kollarının arasında nefes almadan yaşamanın ne kadar zor olduğunu.
Ne bu şehrin tadı kaldı ne de sabah uykusunun.
İçtiğim kahve bile anlamsız şimdi.
Senin anlayacağın; sensiz hiçbir şeyin tadı yok sevgilim.
Şimdi gözlerim senin varlığına gebe,
ellerim ellerinin sıcaklığına,
ben ise teninin eşsiz kokusuna hasret.
.
Kayıt Tarihi : 16.6.2025 16:32:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!