Geride Kalanlar Şiiri - Yakup Akbulut

Bir boşluk var ki yaşanan,
Yaşlanınca yazılır gibi.
Yine sensizliğin akşamında,
Karanlıklar çökerken üstüme...
Sığmadım,
Sığamadım bir ben,
Koca İstanbul'a.

Ne güneş dokunuyor içime,
Ne beklediğim yağmur geliyor.
Diyecek bir şeyim de kalmadı.
Düşleyebileceğim ise
Kırık bir hayalden ibaret.

Güneşin sıcaklığını gözlerinde,
Ve her damlanın kıymetini gülüşünde gördüğüm...
Bana haram olduğun zamanlarda bile,
Mazide kalan ben olsam da,
Çalan ben değildim.

Çaresizdim...
Çarem oldu mısralar.
Yaşamadan yaşlanmak,
Bir de dönüp dönüp geriye bakmalar...
Esirgediğim,
Manzumelerdi avuntularım.

Geçmiş rahat durmayınca,
Gelecek de sırtını döner oldu.
Güneşte bile bir tuhaflık var.
Batışı bile kanlı gözyaşı gibi.

Geride kalanlar mı?..
Bilmedin, bilmeyiver artık.
Bir açılıp bir kapanan,
Kabuklu, kırık camlı anılar...
Bir damla gözyaşı,
Bir şiirden ibaret.