Farklı farklı bedenlerde ararlar sevgiyi insanlar.
Gözyaşları, korku, heyecan, mutluluk hatta aksiyonun bile olduğu bir aşkı sonradan bitirirler.
Neden bittiğini kimsecikler anlamaz ama fark etmeseler de 2 tarafta suçludur ama suçu hiçbir zaman kendilerinde aramazlar.
Nasıl o hale geldiklerini kendileri bile anlamazken beni terk etti diyerek üzülürler, kahrolurlar. Kimisi içer, kimisi kendine zarar verir, kimisi kendini odaya kitler, kimisi müziklerle sevişir. Ama hiçbiride aynanın karşısına geçip sormaz ben ne yaptım diye.
Unutma herkes aynıdır.
Kimse sevgiyi ve mutluluğa layık değildir.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta