Ben açık pencerelerden bağıramıyorum kimseye
Dünyayı çokta sevmiyorum sebepsizce
Herkesle herşeyi konuşamıyorum mutluluğu bile
Sevmiyorum samimiyetimi cümlelere dökmeyi
Sevdiğim tek şey anlatılmaz bir gülüş
Önde kendini gösteren iki dişten başka birşey değil
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta