Gerçeğe Bir Baksak Şiiri - Kasım Kobakçı

İnsan bir kere zokaya gelince,
Aklı karışıp kalbini delince,
Kendi kendine gerçeği bilince.
*
Kandığı için ezilip yorulur,
Kandığı için hesabı sorulur,
Kandığı için en sona kurulur.
*
İzleriz yalan söyleyen dilleri,
Görmeyiz artık kuruyan gülleri,
Gizleriz her gün bükülen belleri.
*
Bir zaman sessiz köşede otursak,
Mantığı kurup zihnimizi yorsak,
Düşüp hataya kendimize sorsak.
*
Kendi içimiz karanlığa dönse,
Yanıp tutuşan hevesimiz sönse,
Ruhumuz artık doğruluğa binse.
*
Kafaya dolmuş boşuna kaygılar,
Yitip gitmiştir o eski saygılar,
Acıyla biter sıradan duygular.
*
Tamah yüzünden hatalar yaparız,
Yalan sözlere taparak saparız,
Doğru yollardan ansızın koparız.
*
Oltaya gelmiş o sahte varlıklar,
Çeker insanı büyük karanlıklar,
Peşinden gelir hep ağır darlıklar.
*
Düştüğü için kapanıp ağlayan,
Düştüğü için yüreği dağlayan,
Düştüğü için karalar bağlayan.
*
Gözleriz artık sahtenin izini,
İşitmeyiz hiç gerçeğin gizini,
Karartırız biz aklın saf dizini.
*
Bir anlık durup nefesi tutarak,
Yalan dolanı uzağa atarak,
Doğru fikire umudu katarak.
*
Önce hatayı yüzümüze vursak,
Akılla mantık köprüsünü kursak,
Çirkin hilenin karşısında dursak.
*
Hafıza dolar karanlık izlerle,
Karşılaşırız hep sahte yüzlerle,
Avutuluruz şu bomboş sözlerle.
*
Aldanıp sahte ışığın ferine,
Gideriz elbet tuzağın yerine,
Düşeriz sonra acının derine.
*
İnanç bitince boşluklar büyüyor,
Bütün umutlar usulca çürüyor,
Saf olan insan kör gibi yürüyor.
*
Yuttuğu için bedeli ağırdır,
Yuttuğu için kulaklar sağırdır,
Yuttuğu için ruhumuz kahırdır.
*
Hırstan ve kirden kibrimizden çıksak,
Belki o zaman tuzakları yıksak,
Uyanırız biz gerçeğe bir baksak.