Hüzün Yüklü Gemiler Ugurladım

Hüzün yüklü gemiler uğurladım bu limandan,
Umut ekilmiş tarlaları, hasat ettim içimde...
Hırçın dalgalar dövdü kirpiklerimi,
Sisli bir hüzün sardı bedenimi.

Buzdan kaleler diktim etrafıma,
Aşılmaz duvarlar ördüm gönül bağıma.
Sessizliğin doruklarında dolaştım, durdum
Asırlarca...

Karanlık sokaklarda küflü kaldırımları arşınladım,
Bazen fırtınada şimşek olup çaktım.
Bazen gözyaşlarımla tufan oldum,
Ruhumu yakıp yıkıp geçtim…

Kimi zaman, hambal oldum, küfe küfe dert taşıdım sırtımda.
Seyyah oldum, fersah fersah yürüdüm yaralarımda.
Nakkaş oldum, nakış nakış işledim can kırıklarını,
İçimdeki masum yanıma...

Göğü delen sessiz çığlıklar duydum,
Kimselerin duymadığı...
Yaşayan ölüler gömdüm derinlerime,
Gölgesiyle konuşan deliler izledim, senelerce.

Zifiri karanlıkta gecelerde...
Güneşe küsen akıllılar gördüm,
Dikenli yollar, yalnız ruhlar,
İnsan suretinde cellatlar tanıdım...

Her gece ruhunu idam edenler,
Her sabah kefensiz gömülenler seyrettim...
Onca şey gördüm de,
Bir tek sevginin değer gördüğünü görmedim...
Bu hayatta.