Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Gelirken geçmişe dair müsveddelerini yırtta gel
'Şimdi sen melonkolik aşklarımdan birisin
Hayatımın en beklenmedik yerinde,
beklenmedik anda gel
Kalbimin ortasında yükselen bir özgürlük anıtı gibisin '
Ne güzel bir anlatım bu......
Çok çokk güzel
Zevkle okudum şiirinizi
Nevin Kurular
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta