Geldi Geçti Şiiri - Rasimin Günlüğü

Zamanın kollarında eridi sessiz hatıralar,
göğün maviliğinden döküldü solgun yapraklar.
Rüzgarın ardında kaldı o eski ayak izleri,
toprağın altını çizer meçhulün derin gizleri.
Hayat bir nehir gibi aktı gitti uzakta,
kimse tutamadı onu ne kışta ne şafakta.

Gözlerin pırıltısı sönük bir mum misali,
tükendi ömrün o en delişmen, asi hali.
Yollar bitti, yürümekten yoruldu adımlar,
geride kaldı o hırçın, o coşkun adımlar.
Kapanır kapılar birer birer kararan handa,
yalnızlık hüküm sürer bu ıssız vatanda.

Umutlar bir kuş gibi uçtu gitti yuvadan,
haber alınamadı ne doğudan ne batıdan.
Aynalarda yabancı bir yüzün gölgesi kalır,
zaman hırsızı her anı sessizce avlar, alır.
Bir rüya bitti şimdi, uyandı bütün alem,
avuçlarda kurudu çoktan o eski kalem.

Gidenlerin arkasından bakar kör pencereler,
gecenin koynunda erir bütün oceler,celer.
Ne bir ses duyulur artık ne de bir nefes,
sessizliğin demir ağı sarar tüm bu kafes.
Yalnızlık bir kum tanesi gibi dağılır,
ömrün kervanı bilinmez diyara yığılır.

Yıldızlar sönüyor gökkubbenin altında,
ömür denen hançer saplandı sol yana.
Ne dün kaldı ortada ne de yarına iz,
kocaman bir boşlukta dolanır kimsesiz.
Zamanın süzgecinden süzüldü bütün renkler,
geride kaldı o dilsiz, o kör ahenkler.

Bir yaprak daha düştü takvimin yaprağından,
kimse kurtulamaz bu ebedi tuzaktan.
Rüzgarın sesinde inler o kadim nağmeler,
toprağın altına gömülür bütün cümleler.
Hayat bir fısıltı gibi geçti bu dünyadan,
uyanıldı nihayet o uzun, derin rüyadan.

Yollar kıvrılır gider sisli ufukların ötesine,
kimse kulak asmaz artık batan günün sesine.
Gönlün tahtı yıkıldı, kül oldu saraylar,
sessizliğe büründü o kalabalık aylar.
Zamanın ipliği koptu çarkın dişlisinde,
soldu bütün çiçekler bu mevsim bitisinde.

Yıldızlar parlamaz oldu o kara gecede,
kilitli kaldı diller en acı bulmacada.
Ne bir vefa kaldı ne de o eski sevgiler,
yüreği dağlıyor artık bu soğuk rüzgarlar.
Hayat bir nefestir ki üflendi ve bitti,
kimsesiz gölgeler bu şehirden çekip gitti.

Kapanır perdesi bu asırlık tiyatronun,
kimse anlamaz sırrını bu kör tabiatın.
Gidenler bir daha dönmez o uzak yollardan,
silindi izler çoktan sararmış kollardan.
Zaman çarkı öğütür durur insan denilen gülü,
soldu bahçelerde o bülbüllerin tatlı dili.

Tamamlandı artık bu uzun ve çileli yol,
ne sağda bir kimse kaldı ne de solda sol.
Geldi geçti denilen o büyük rüya bitti,
zaman hırsızı her şeyi alıp çekip gitti.
Sessizliğin kucağında uyur şimdi bu alem,
toprağa yazıldı kader denen o son sitem.