Eskiden Şiiri - Muhsin Yener

Eskiden

Eskiden erkeklerin elinde tesbih,
dilinde güzel bir sohbet vardı.
Akşamüstleri bir çay ocağında,
bir kahve köşesinde
dostlar aynı masaya otururdu.

Kimse acele etmezdi.
Telefon bekleyen yoktu,
bildirim sesi duyulmazdı.
Bir insan konuşurken
öteki gerçekten dinlerdi.

Bir fincan çayın buharında
nice dertler paylaşılır,
bir dostun omzunda
nice yükler hafiflerdi.

Mahalle vardı eskiden,
kapısı çalınan komşular,
sokağa taşan çocuk sesleri,
akşam ezanına kadar süren oyunlar vardı.
İnsanlar birbirini
ekrandan değil,
gözlerinden tanırdı.

Şimdi tesbihin yerini telefonlar,
sohbetin yerini bildirimler aldı.
Aynı masada oturan insanlar
birbirine değil,
avuçlarındaki küçücük ekrana bakıyor.

Eskiden gönüller birbirine bağlıydı,
şimdi cihazlar birbirine bağlı.
Herkes çevrim içi,
ama nedense
kimse kimseye yetişemiyor.

Bir zamanlar
“Gel, bir çay içelim.”
demek yeterdi dostluğa.
Şimdi mesaj yazıyoruz,
cevap bekliyoruz,
sonra da birbirimizi
“görüldü” işaretiyle uğurluyoruz.

Ne garip zamanlar...

Kalabalıklarımız arttı,
ama yalnızlığımız da büyüdü.
Binlerce insan tanıyoruz,
ama kapısını çalabileceğimiz
kaç dostumuz kaldı?

Eskiden insanın cebinde
belki fazla bir şey yoktu;
ama gönlünde dostu,
kapısında komşusu,
sofrasında paylaşacak ekmeği vardı.

Şimdi cebimizde
dünyayı taşıyoruz;
ama bazen
yanımızdaki insanın
halini bile bilmiyoruz.

Oysa insanın ihtiyacı
bir ekrana değil,
bir çift samimi göze,
bir dostun sesine,
aynı sofrada içilen
demli bir çaya
ve gönülden edilen
birkaç kelimeye...

Belki de kaybettiğimiz şey
teknoloji değil;
birbirimize ayırdığımız zamandı.

Ne acı...
Dünya küçüldü,
mesafeler kısaldı,
ama gönüller
birbirinden uzaklaştı.

Eskiden hayat daha yavaştı;
ama insanlar birbirine daha yakındı.

Muhsin Yener