Geçmişin Son İzleri Şiiri - Devrim Öner

Sonra yeniden bana şiirler oku,
kendi yazdıklarımdan veyahut Dideminkilerden.
Kaybol imgelerimizi anlama güçlüğünde.
Ben de senin varlığının şükrü ve isyanı arasında
dönüp durayım tekrar tekrar.

Bahar olmasına rağmen mevsim,
güz misali bir esinti geçsin yeniden,
kupkuru yapraklar düşsün yanı başımıza,
bulunursan bir gün yine orada,
yokluğumda hatırla her an'ı acınası bir biçimde,
sızlasın yüreğin tekrar tekrar.

O gece arkanı dönüp uyumanın bana ne denli düş kırıklığı yaşattığının farkında değildin. Yakından sevme istemimi, oracıkta, umursamazlığın ile paramparça etmiştin. Bir daha o fırsatı hiç bir vakit yakalayamayacağım bu hayata bir kez daha “devam ediyor” kıyağını geçme mecburiyeti kılmıştım, yarınlardan bir haber.

Kara kapılı bir gecekondu veyahut
bir büyükanne veremezdim sana elbet.
Vermemin imkansız olduğu her şey için
kahroldum ben,
oysa ne denli acizmiş varlığım diye.

Şimdi kan akıyor gözlerimden.
Bilemiyor kimse kollarıma da damladığını her damlasının.
Taşısak da ikimiz de çok gizli bir geçeni,
izleri hala yaşıyor benimkinin;
baktıkça o izlere
ölüyorum tekrar tekrar.