Ölümün coğrafyasıdır yeryüzü
Hepimizin yitik bir çocukluğu
Dilsiz, kimsesiz ve kimliksiz
Bir geçmişi var
Acılarla umudu kesintiye uğramış
Sahipsizliğine ağıtlarla isim bulmuş
Seni her özlediğimde sevgilim,
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.
Devamını Oku
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bazen dünyanın gidişatını görünce insan en çok çocuklar için kaygılanıyor.
Ben eskiden kendime acırdım. Hani çocukluğumu yaşamadım anlamında...Yok şimdilerde acımıyorum. "Ne mutlu çocukluğum varmış" bile diyorum.
Güvendiğimiz ne çok amcalarımız , teyzelerimiz vardı. Akşam karanlığına kadar oynardık ki sokaklar güvenliydi...Okula güle oynaya giderdik, okullarımız yakındı. Yeni bir pabuç alındığında mutlu olurduk. Kendi oyuncağımızı yapmaya çalışırdık. Birimizin dizi, burnu kanasa hep birlik yardımcı olurduk.
Şimdiler de çocuk olmak istemezdim. Dünya hoyrat, acımasız ve güvensiz...
Güzeldi okumak. Yüreğine sağlık. Selamlar.
Size katılmamak ne mümkün öğretmenim.
Küçük kızım baba beni dünyaya getirmeden fikrimi neden sormadın dediğini unutamıyorum.
Cevap veremedim. Bugünün çocukları mutlu değil.
Çok teşekkür ederim derin saygılar sunuyorum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta