Geceye Dönmek Şiiri - Düş Lem

​Durdum,
Bir duvarın önünde.
Yosun tutmuş,
Puslu bir gökyüzüne uzanıyordu.

​Başımı kaldırdım,
Gökyüzüne baktım;
Kirlenmiş bir gece gibiydi.

​Daracık bir sokak,
Başka bir dünyaya uzanan
Bir geçit...
Ama hiç yabancı değildi.

​Yolumu biliyor gibi
Yürüdüm yıllarca,
Karanlığın içinden geçtim.

​Bir uçurumun kenarına vardım.
Bana ait olduğunu bildiğim
Bir ağaç beni bekliyordu.

​Vardım yanına,
Puslu bir hali vardı,
Sarılamadık da...
Hüzün geçti yüzümüzden.
Hiç soru sormadık.

​Evime gelmiş gibiydim,
Kendim gibi karanlık.
Işığını dökmüş bir gökyüzü
Ve güneşsiz bir ay...

​Bana ait hiçbir şey yoktu.
Yaslandım gövdesine;
Bir yıldırım sökene kadar bekleyecektim.