bir yanım karanlık, bir yanım isyan
sensizliğin gölgesi uzuyor duvarlara
kentin bütün ışıkları sönse de
yanıyorum ben, içimde senin adının kıvılcımları geceyi içiyorum,
mumun dumanına karışıyor özlemin
bir şarkı çalıyor uzaklardan,
sanki senin dudakların fısıldıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta