Geceler daha gece
yolunu şaşırmıştır gökyüzünde bulutlar
şaşkındır cemrenin düştüğü toprak
yüzlerini örtüyor utancından ağaçlar,
çiçekler kan rengindedir
sular kan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Böylesine anlamlı bir konuyu güzel bir anlatım ve çarpıcı tanımlamalarınızla şiirselleştirmişsiniz. Tebrik ediyorum...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta