Gece Ve Gizem Şiiri - Ayşe Uçar

ellerini saklıyor gece
karanlık bir denizi sürüyor uyku
bulduğum ilk duvara bir martı bir tekne çiziyorum
Tanrı’yı arayan bir çift gözün içindeyim
rüyalarım kesik kesik veremli bir öksürük
bacağımdan vuruyorlar gerçekleri
yalanların ve sansarların kuyruğunda kanlı yara
damla damla su damlatıyorlar dudağıma
ölmeden ölümü tadıyorum

bir zamanlar güneşti annem
üşüdükçe tenime mevsimsiz baharlar çiseletirdi
şimdi bir kederin kuyusundayım
çırpındıkça üstüme üstüme geliyor gece
ölümün kendisini buluyorum
sıra sıra olmuş bekleyenleri
varıp varıp da kucaklıyor hepsini
bana uğramadan geçiyor
yine üçüncü kez

rüyada güz mevsimi
yaprak yaprak dökülüyor ağaçlar
uyanmak istedikçe uyuyorum
kedimin bal sarısı gözlerinde
gecenin çekçeklerine bağlı ellerim
tersine tersine yüzüyorum
acının kahvesinde
sular durgun kayıklar suskun

fırtına geçiyor sokaktan
duvarları yere indirerek
yüzüme yüzüme çarpıyor rüzgârlar
üşüyor çatım üşüyor evim
çatıda paslı yağmur oluğu
olukta ölü serçeler
ölü karanfiller

kapıma dönüyorum
kapım açık içeride saçları çürümüş tek gözü kör bebek
koltukta tüyleri dökük yeşil bir kedi

masa da
geçmişten bir zarf
yarısı yırtık bir mektup
gece zifiri yazılar silik silik
tek kelime okunmuyor

2910202610:15