Gece on iki, sigaramın son fırtını içiyorum
Balkon kapısı aralıklı, teras katın tıkırtısını işitiyorum
Anlaşamadım, ayrıldım işten
Tam beş yıl geçmiş, Istanbula gidişten
Gece on iki, bu saatten sonra başlıyor hayatım
Gündüzün ışığını, gecenin sessizliğine sattım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta