Gece çökerken Şiiri - Murat Ülkü

Gece çökerken şehre, sessizce yanar içim,
Aklımda o gözlerin, o tanıdık güzel biçim.
Her köşe başında sen, her adımda bir sitem,
Seni benden koparan, bu vakitsiz bir dönem.
​
​Sensizliğe isyan ettim, her gece dertle doldum,
Kendi ıssız dünyamda bir başıma mı kaldım?
Sokak lambalarıyla dertleşirken her gece,
İsmin dilimde saklı, en tılsımlı bilmece.
​
​Fikrim sende takılı, bir milim öte gitmez,
Yüreğimdeki bu kor, söner sanma hiç bitmez.
Hayalinle kurduğum köprüler bir bir yıkık,
Sesim boşlukta çınlar, nefesim biraz kırık.
​
​Yaşıyorum öylesine, günleri saya saya,
Bir umut tutunmuşum o sönük kalmış aya.
Takvimlerden düşerken ömrümün yaprakları,
Gönlümde hâlâ taze, mazinin durakları.
​
​Rüzgâr eser savurur kapıdaki tozları,
Yüzümde derinleşir bu sevdanın izleri.
Kimse duymaz feryadı, sessizlik aşılmaz sur,
İçimde fırtınalar, dışımda derin huzur.
​
​Bir teselli ararım şarkıların sesinde,
Kalan son hatıranın o derin nefesinde.
Gözlerimi kapatsam, yine karşımda sensin,
Garip Murat, sen ruhun en hazin gölgesisin.