Geceler daha sessiz olur. Bu normaldir. İnsanlar uyur, sokaklar boşalır, şehir kendi nefesini dinlemeye çekilir. Ama o sessizliğin içinde kendi sesini duymaya başlıyorsan, işte bu normal değildir. Çünkü insan en çok başkalarının sustuğu anlarda kendinden kaçamaz. Gün boyunca bastırdığın bütün düşünceler, karanlıkla birlikte odana dolar. Söyleyemediklerin, unuttuğunu sandıkların, affettiğini zannettiklerin… Hepsi tek tek konuşmaya başlar. Dışarıda kimse yoktur ama içerisi kalabalıktır. İşte insanı yoran da sessizlik değildir. Sessizliğin, kendi zihnine mikrofon uzatmasıdır. Bazı geceler uyuyamazsın. Çünkü seni uyutmayan şey karanlık değil, karanlığın içinde ilk defa duyduğun kendindir.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta