Gazel-i Necat Şiiri - Erdal Balcı 2

Sustuğun demdir ki dilde, başlar ol nûrlu Necât, Kurtulanlar buldu elbet,
bahr-i aşk içre hayat.

Sabreden erdi murâda, dindi dünyâ sancısı,
Görmeyen gönlüyle bulmaz, ne selâmet ne sebât.

Nefsi bağla bir sükûtla, dursa her türlü figân, Sessizliğin bittiği yer, rûha bir
özge berat.

Buldu kim derviş olup da, bir kanaat mülkünü, İşte odur ehl-i cennet, işte
odur asıl Necât.

Erdal, istersen ki kalbin, dâima mes'ud ola,
Sus ki deryâlar durulsun, bitti her türlü memât.