Gazel düşen bahçe Şiiri - Sevim Ela

Uçurtmanın ipinde saklıydı dünya,
Gökyüzü maviydi,hayat bir rüya.
Yorulsakta bitmedi bitmeyen oyun,
Çocukluk dediğin bir beyaz sayfa.

Kuşların dilinden anlardık o zaman,
Ne tasa bilirdik, ne korku ne gam.
Çamurdan evlerin çatısı Göktü,
Her günü masalla bitirirdi akşam.

Bir gonca gül bahçesiydi gençlik,
Ne kadar da çabuk geldi geçti.
Göz açıp kapayıncaya dek,
Ömür tarlasından yapraklar düştü.

Bülbül küstü, güller gazel oldu,
Takvimler ardına bakmadan soldu.
Hazan vurdu birer birer dallara,
Gençlik bir rüyaymış geçip gitti işte.
Sevim ela