Gamzemde sen Şiiri - Can Elif

İnsan çok sever…
Öyle ki, kemikleri kırılır da
kalbi yine sevdiğine döner.

Ben seni “ciğerim” dedim;
nefesimden, ömrümden bildim.

Bir tebessümünle
gamzeme güneş doğdu,
sonra o güneşi benden esirgedin.

Ben kaç kez sustum
sensizliğinin içinde,
kaç kez kendimi senden topladım
bilmiyorsun…

Anlatamıyorum sana
sensizliğimi.
Çünkü bazı özlemler
kelimeye sığmaz.

Ne olur bir gün
beni dinlemek yerine
kalbimdeki sessizliğe dokun.

Belki o zaman anlarsın;
ben seni yalnızca sevmedim,
sende nefes aldım.