Fıtrat Şiiri - Serdar Tunçluer

Gül kurusu veya karanfil de ki renksizlik Kadın,
Sessizlikte var sessizliğe tarif sürekli,
Arifte olmak gereksiz konum aleni,
Aleni durumdur yeknesaklık aleni,
Sadece anlayıştır, kavramaktır empati,
İnsan olmak gerektir, gerek değil sempati,
Yüklenmiş kendi dışında her şey rol,
Bu bir roldür, baş rolde kendi sureti,
Erkek'tir aldatır, olasılık cüreti,
Yüzsüzlük yüzünde maskesi iğreti,
Taammüd tavrına takınır şirreti,
Seyreder Kadın bir perdelik hamleti.

Herşey basit kendi dışında,
Mazide kaldı korumak örtüsü,
Sarılmış üstüne sanır kendini kral,
Çıplaktır aslında utanmaz behemahal,
Diyecektir mutlaka belki demiştir Kadın,
Annen değilim demeli ben bir yarın,
Sende yarımsın demeli yani Karın
Yarin olamaz seninle bir başka kadın,
Sende suçlusun be Kadın,
Erezyona uğramış onurda adın,
Rahimdin nerde kaldı sıfatın,
Doğurdu adam utansın fıtratın.

Yazarım ben yazarım…hem ne yazarım,
Kırılsın kalpler içi boş duvarın,
Yıkılsın önümde bitene dek,
Mısrada son bulsun, sürmesin mahşere dek.

Serdar TUNÇLUER
25.07.2010 / İstanbul