Namlu Şiiri - İsmet Kanat

Çınar agacı gölge verir benliyime,
Bilmem sonbaharda mı kıştamıyım,
İçim üşüyor ruhum alev alev,
İçim mi dışarda dışım mı zordayım.

Gerçek yüzler gizlenmiş kalpler sarhoş,
Hele bakışlar bimlenmiş bom boş.
İnsanlar hapsedilmiş rüyada,
Bilmem içerdemiyim buhranda mıyım.

Başardım herşeyi işim bitti artık,
Başardım başarısızlıgın agır demini,
Sırf yük toplamışım büker belimi,
Sorun insanda mı insansızlıkta mı?

Sonum belkide sonsuzluktadır,
Bir yanım boşluktadır,
Doldur doldura bilirsen,
Bir ceviz kabugu sorunu.

Taş taştır kaya ara,
O taşlada kendin ara,
Bulabilirsen bir ana,
Vur kafaya sorun baştadır.

İnsan başı göğe yakın yücedir,
Alçak insan yerdibinde cücedir,
Eğer başla ayak küs ise,
Kalbin hali nicedir.

Efsaneyim çağ atladım giderim,
Aşığıyım kanat açan edebin,
Mahsum bakışlı dedemin,
Mabuzerinde bir fişeğim.